Η κίνηση της λεκάνης είναι συγκεκριμένη. Μπορεί να πραγματοποιήσει τις εξής κινήσεις: πρόσθια, οπίσθια, πλάγια κλήση και στροφή. Για την σωστή κίνηση της λεκάνη η συνεργασία μυών είναι πάρα πολύ βασικό. Θα πρέπει οι μύες να έχουν τόσο πρωταγωνιστικό ρόλο, όσο και βοηθητικό χωρίς να υπάρχει πόνος σε οποιαδήποτε κίνηση άρα και ενεργοποίηση των μυών. Κάποιοι από τους  μύες που χρησιμοποιούνται είναι: οι κοιλιακοί, καμπτήρες των ισχύων (ορθός μηριαίος, ραπτικός) , γλουτιαίοι, ισχιοκνημιαίοι , απαγωγοί και προσαγωγοί.

Η σταθεροποίηση της λεκάνης επηρεάζει θετικά τη λειτουργικότητα και την αντοχή της περιοχής, εμποδίζοντας να εμφανιστούν ελαττωματικά πρότυπα κίνησης και κατά συνέπεια διάφοροι μυοσκελετικοί πόνοι, διότι μία σταθερή λεκάνη εκτός από σταθερότητα και ισορροπία, εξασφαλίζει και μία ουδέτερη σπονδυλική στήλη στο ανθρώπινο σώμα.

Οι κακές συνήθειες και η κακή στάση σώματος, και άλλα λανθασμένα κινητικά μοτίβα που χρησιμοποιούμε κατά την εκτέλεση των καθημερινών μας δραστηριοτήτων μπορεί να προκαλέσουν μυϊκή ανισορροπία, με αποτέλεσμα οι μύες της μιας πλευράς να είναι πιο σφιχτοί από τους μύες της άλλης πλευράς. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα η μία πλευρά της λεκάνης να είναι ψηλότερα από την άλλη ή να είναι πιο μπροστά από την άλλη.

Για να διαθέτουμε όμως μία σταθερή λεκάνη, δεν αρκεί μόνο η εκγύμναση σε συγκεκριμένους μύες, αλλά η εκπαίδευση ώστε να μπορούν να συνεργαστούν μεταξύ τους για να σταθεροποιήσουν τη λεκάνη. Αυτό πραγματοποιείται με την κατανόηση της λειτουργικότητας του σώματος μας. Στην συνέχεια, με την εκγύμναση των αδύναμων μυών και την χαλάρωση (διάταση) των μυών με έντονη σύσπαση στην περιοχή της λεκάνης, των κάτω άκρων και την οσφυϊκής μοίρας της σ.σ. 

Έτσι είναι πολύ σημαντικό στις αθλητικές δραστηριότητες να θυμόμαστε, ότι η λεκάνη είναι η αρχή και το τέλος των κινήσεων μας. Πολλές κινήσεις του σώματος μας εξαρτώνται από αυτή. 

Πάντα με προσοχή κι αγάπη προς το σώμα μας.  

Όλο και περισσότεροι αθλητές τραυματίζονται καθημερινά λόγω των υψηλών και πολύωρων προπονήσεων που έχουν. Και εδώ έρχεται η παγοθεραπεία που έχει ευεργετικές ιδιότητες και συστήνουν ιατροί και φυσικοθεραπευτές.

Γι'αυτό το λόγο, θα αναφέρουμε τα οφέλη του πάγου στο σώμα μας και σε ποιες περιπτώσεις είναι καλό να το χρησιμοποιούμε.

Αρχικά, παγοθεραπεία μπορούμε να κάνουμε είτε με εδικά ψυχρά επιθέματα είτε με μια σακούλα με παγάκια. Ο χρόνος όπου τοποθετούμε τον πάγο στο σημείο του πόνου είναι περίπου 10 με 15 λεπτά. Θα πρέπει πάντα, να προσέχουμε να μην έρθει ο πάγος σε επαφή με το δέρμα μας γιατί υπάρχει κίνδυνος εγκαύματος. Με την εφαρμογή του κρύου επιτυγχάνουμε πολλά και ουσιαστικά αποτελέσματα. Τα βασικότερα είναι:

- Προκαλείται άμεση αγγειοσυστολής 

- Ελάττωση της αιματικής ροής και περιορισμός του αιματώματος ειδικά εάν η εφαρμογή γίνεται αμέσως μετά την κάκωση 

- Ελάττωση του μεταβολισμού και περιορισμός του οιδήματος και της φλεγμονής 

- Μείωση του μυικού σπασμού

- Αναλγησία 

Όπως σε κάθε θεραπευτική μέθοδο έτσι και στην κρυοθεραπεία θα πρέπει να προσέξουμε μερικά πράγματα.
- Ο χρόνος που θα έχουμε τον πάγο όπως προαναφέραμε δεν θα πρέπει να ξεπερνά τα 20 λεπτά αφού μετά θα έχει αντίθετα αποτελέσματα. 

- Σε περιπτώσεις που υπάρχουν κυκλοφορικές διαταραχές καλό θα ήταν να αποφεύγεται. 

- Σε άτομα με υψηλή πίεση. 

- Και σε ανθρώπους που δεν αντέχουν το κρύο.

Σε καμία περίπτωση ο κρυοθεραπεία δεν μπορεί να θεραπεύσει έναν τραυματισμό, αλλά μπορεί να προφυλάξει και να βοηθήσει στην θεραπεία του τραυματισμού. 

Καλό είναι πάντα η θεραπεία κάποιου ατυχήματος που έχει υποστεί ένας αθλητής να είναι υπό την συνεννόηση του ιατρού.

Μια συμβουλή για τους περισσότερους αθλητές είναι να γεμίζουν έναν κουβά με κρύο νερό και παγάκια και να τοποθετούν μέσα τα πόδια τους, από τα ισχία μέχρι τα δάχτυλα των ποδιών τους. Αν είναι δύσκολο να επιτευχθεί, χρησιμοποιείστε την μπανιέρα σας με τον ίδιο τρόπο. Με αυτόν τον τρόπο, θα έχετε την δυνατότητα να προφυλαχτείτε από τυχόν τραυματισμούς.

Προσοχή! Οποιαδήποτε εφαρμογή παγοθεραπείας θα πρέπει να είναι ανεκτή από τους αθλητές και να μην τους προκαλεί δυσαρέσκεια.

Ο χορός απαντάται ανά τους αιώνες στους περισσότερους πολιτισμούς ανά τον κόσμο. Σήμερα υπάρχουν διάφορα είδη χορού (πχ κλασσικός, μοντέρνος, μπαλλέτο, παραδοσιακός κλπ) το καθένα με τα δικά του ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ο χορός από επιστημονικής πλευράς θεωρείται άθλημα που επιφέρει ιδιαίτερες καταπονήσεις στο σώμα.

Οι χορευτές είναι κατά πρώτον αθλητές και κατά δεύτερον καλλιτέχνες!!!!

 Επιδημιολογία τραυματισμών

Το 77,5% των χορευτών μοντέρνου χορού εμφανίζουν τουλάχιστον ένα τραυματισμό ετησίως. Γενικότερα, αναφέρονται 0,59 τραυματισμοί ανά χίλιες ώρες χορού. Ο ετήσιος επιπολασμός τους είναι 1,24 τραυματισμοί για τους άνδρες και 1,65 για τις γυναίκες. Το αξιοθαύμαστο είναι πως αν και οι περισσότεροι χορευτές έχουν τουλάχιστον ένα τραυματισμό το χρόνο, εντούτοις δεν χάνουν καμία παράσταση. Όπως παραδέχονται πολλοί, επιστρέφουν στο χορό όσο πιο σύντομα γίνεται, ακόμη και εάν πονάνε.

Μετά από ένα τραυματισμό επιστρέφουν μέσα σε 2-3 εβδομάδες σε περιορισμένες πρόβες και συνήθως φτάνουν να χορέψουν χωρίς καθόλου πόνο 1,5 με 2 μήνες αργότερα. Γενικά οι άνδρες χάνουν λιγότερες πρόβες και παραστάσεις από τις γυναίκες.

Το 75% με 95% των χορευτών μπαλλέτου αντιμετωπίζουν τουλάχιστον ένα τραυματισμό το χρόνο με μέσο όρο 2,97 με 3,2 τραυματισμούς ετησίως. Οι τραυματισμοί αφορούν κυρίως την ποδοκνημική άρθρωση και τον άκρο πόδα, τη μέση και το γόνατο. Συνήθως πρόκειται για μυικές θλάσεις, διαστρέματα και χρόνιες φλεγμονώδεις εξεργασίες.

Συμβουλές για χορευτές

Σεβαστείτε τους χορευτές ως καλλιτέχνες αλλά ταυτόχρονα εμφυσήστε τους τη νοοτροπία του αθλητή!