Οι μέρες των παραστάσεων χορού έχουν ήδη ξεκινήσει για τους περισσότερους χορευτές. Οι πρόβες είναι πολλές διότι όλοι οι χορευτές θέλουν να μαγέψουν τον κόσμου που θα τους παρακολουθήσει. Ακόμη, δεν θέλουν να κάνουν κανένα απολύτως λάθος στις χορογραφίες τους. Εκτός όμως από τις πολύωρες προπονήσεις και πρόβες που έχουν, έχουν και πολλά κουστούμια που πρέπει να φορέσουν ανάλογα με τον ρόλο όπου πρωταγωνιστούν. Τα περισσότερα κουστούμια μπαλέτου είναι εντυπωσιακά και πολλοί τα θαυμάζουν. Πώς όμως γίνεται αυτό το περίτεχνο κουστούμι χορού; 

Μια απλή tutu μπαλέτου, θέλει πολλές ώρες εργασίες από ειδικούς στην ραπτική και στην μόδα. Χρειάζονται επίσης μέτρα από τούλι για να φτιαχτεί ακόμα και μια πολύ απλή tutu. Στο βίντεο που ακολουθεί θα μπορέσετε να δείτε αναλυτικά πως δημιουργείται μια tutu για το κλασσικό μπαλέτο. 

Κατά την διάρκεια των μαθημάτων του μπαλέτου, οι μαθητές και οι μαθήτριες θα πρέπει να έχουν μια σωστή στάση του σώματος, έτσι ώστε να μπορούν να ανταπεξέλθουν στο μάθημα αλλά και να αποφύγουν τους τραυματισμούς. Αρχικά, δεν θα πρέπει να καμπουριάζουν, ούτε όμως να φέρουν λόρδωση στην οσφυική του μοίρα (μέση). Οι ώμοι, των μαθητών θα πρέπει να είναι προς τα κάτω και πίσω, εξασφαλίζοντας την σωστή στάση των ώμων και πλάτης. Τα κόκαλα της λεκάνης, θα πρέπει να κοιτάνε συνεχώς μπροστά, έτσι ώστε να μην χαλάει το "τετράγωνο"( δηλαδή οι ώμοι και τα κόκαλα της λεκάνης να είναι στην ίδια ευθεία) κάθε μαθητή. Το εσωτερικό των μηρών, το αναφέρουμε ως "εσωτερικές γραμμές". Αυτές οι γραμμές θα πρέπει από το ισχίο να στρέφονται προς τα έξω συνεχώς ( το λεγόμενο en dehor). Ο μαθητής, δεν θα πρέπει να ξεχνάει καθ'όλη την διάρκεια του μαθήματος ότι θα πρέπει να μακραίνει προς τα πάνω (από το κεφάλι, που κοιτάει στην ευθεία και όχι κάτω). Δε θα πρέπει δηλαδή να κάθεται είτε στο ένα πόδι είτε στα δυο του πόδια, να μην επιβαρύνει συνεπώς τα ισχία του. Το βάρος του σώματος, θα πρέπει να έχει την αίσθηση ότι είναι προς τα πάνω, δηλαδή στα δάχτυλα του ποδιού, έτσι ώστε να μπορεί να έλθει σε releve οποιαδήποτε στιγμή θελήσει. Οι ώμοι μου, επίσης θα πρέπει να μακραίνουν προς τα έξω (όπως δείχνει στην εικόνα). 

Ένα παιδί, μπορεί να διδαχτεί χορό, από την ηλικία κιόλας των 4 ετών! Η ιδανική ωστόσο ηλικία είναι 6 ετών, εφόσον έχει ήδη αποκτήσει τις βασικές κινητικές του δεξιότητες και είναι ψυχοκινητικά προετοιμασμένο. Πολλοί γονείς ρωτάνε για ποιο λόγο να γράψουν το παιδί τους σε κάποια σχολή χορού και αν είναι απαραίτητο για την ενίσχυση της φυσικής του κατάστασης. 

Τα οφέλη του μπαλέτου στην ζωή ενός παιδιού:

•  Το παιδί αποκτά καλή στάση σώματος, ισορροπία και ευλυγισία
• Βελτιώνει τον τρόπο που περπατά και κινείται (ειδικά όταν ξεκινήσει από πολύ μικρή ηλικία)
• Μαθαίνει να ελέγχει το σώμα του και αποκτά αρμονία στις κινήσεις του
• Πειθαρχείτε και μαθαίνει να λειτουργεί μέσα σε μία ομάδα
• Εκτελεί οδηγίες, επαναλαμβάνει και μαθαίνει να ευθυγραμμίζει το κορμί του
• Προσαρμόζει τις κινήσεις του σύμφωνα με την μουσική και τον ρυθμό
• Εξασκεί τη μνήμη του
• Ο χορός συμβάλλει στην διαμόρφωση και ανάπτυξη της προσωπικότητας
• Ενισχύεται η αυτοπεποίθηση και η αυτοεκτίμηση του
• Είναι ένας τρόπος να εκφράζει και να εκτονώνει τα συναισθήματα του
• Ενισχύεται η κοινωνικότητα του

Η προσήλωση στον στόχο, η εσωτερική γαλήνη και η αρμονία που προσδίδει ο κλασσικός χορός καθώς και η συγκέντρωση και η πειθαρχία είναι μέρος της απερίγραπτης ομορφιάς της τέχνης του χορού. Έχοντας όλα αυτά μπορείς να βελτιώσεις όχι μόνο το νοητικό επίπεδο σου (όσον αφορά την κατανόηση και την αντίληψη των κινήσεων του σώματος) αλλά και να επέλθεις στη συναισθηματική ωρίμανση που σου προσδίδει, την δυνατότητα να ερμηνεύεις ρόλους πέραν του εαυτού σου και να ταυτίζεσαι με αυτούς.  Η επιτυχία είναι να βρεις την αρμονία και την συγκέντρωση, για να μπορέσεις να μετουσιωθείς στον ήρωα που ενσαρκώνεις και να εκφράσεις τον χαρακτήρα του και την ταυτότητα του μέσα από την τέχνη του κλασσικού χορού!

Tη ζωή της Agrippina Yakulevna Vaganova (1879-1951) σαν δημιουργού, μπορούμε να διακρίνουμε καθαρά δυο περιόδους. Τη πρώτη απ'αυτές, την καριέρα της τότε που ήταν χορεύτρια, την αναθυμόταν συνήθως με πικρία. Η δεύτερη η εκπαιδευτική της δραστηριότητα μετά την Επανάσταση, της χάρισε την παγκόσμια αναγνώριση. Κι όμως, οι δυο αυτές περίοδοι είναι αλληλένδετες. Οι σελίδες των απομνημονευμάτων της Vaganova που εκδόθηκαν τελευταία μας παρουσιάζουν μια γυναίκα που αδιάκοπα αναζητούσε την τελειότητα από τα νεανικά της κιόλας χρόνια. Εξαιρετική χορεύτρια του θεάτρου Maryinsky, η Vaganova είχε αποκτήσει τη φήμη της "βασίλισσας των παραλλαγών" σε εξαιρετικά μπαλέτα. Πήρε όμως τον τίτλο της μπαλαρίνας μόνο έναν χρόνο πριν την αποχαιρετιστήρια παράσταση που δόθηκε προς τιμήν της, και το 1916 εγκατέλειψε για πάντα την σκηνή. Την εγκατέλειψε βαθιά απογοητευμένη...

Η δεύτερη περίοδος της δημιουργικής δραστηριότητας της Vaganova άρχισε αμέσως μετά την Επανάσταση. Το 1918 άρχισε να διδάσκει στην ιδιωτική Ρωσική Σχολή Μπαλέτου που διεύθυνε ο κριτικός κλασικού μπαλέτου Akim Volynski, αλλά τρία χρόνια αργότερα μεταπήδησε στην Κρατική Σχολή Μπαλέτου. Η μέθοδος διδασκαλίας της Vaganova διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920, σε μια εποχή δύσκολη για το ρωσικό μπαλέτο,, γιατί η κλασική παράδοση δεχόταν σφοδρές επιθέσεις των ψευτοανανεωτών.

Το σύστημα της Vaganova διαμορφώθηκε σε στενή σύνδεση με τη θεατρική πρακτική. Αποτελεί τη φυσική εξέλιξη και συνέχει των παραδόσεων της ρωσικής σχολής του μπαλέτου. Αν στην δεκαετία του 1920 οι άνθρωποι που νοιάζονταν για το ρωσικό μπαλέτο υπερασπίζονταν την κλασική κληρονομιά από τις επιθέσεις των ψευτοανανεωτών, στην δεκαετία του 1930 το κυριότερο μέλημα ήταν η δημιουργία ενός σύγχρονου ρεπερτορίου. Η μέθοδος της Vaganova δεν επηρέασε και εξέλιξε μόνο τον χορό των γυναικών αλλά και των ανδρών.

To 1934 εκδόθηκε για πρώτη φορά το βιβλίο της Agrippina Vaganova "Βασικές αρχές του κλασικού μπαλέτου" όπου εξακολουθεί να αποτελεί πρότυπο εγχειρίδιο για τη διδασκαλία της τεχνικής του μπαλέτου. Η τεχνική της είναι μια από τα πιο δημοφιλή τεχνικές σήμερα.

Πηγή: "Βασικές αρχές του κλασικού μπαλέτου"